Kościół Świętego Krzyża to jeden z najbardziej oryginalnych przykładów architektury sakralnej powojennej Polski. Jego bryła – wznosząca się ponad willami Pogodna – łączy dwie epoki: przedwojenną, poniemiecką kaplicę z 1930 roku oraz modernistyczną, amfiteatralną halę dobudowaną w latach siedemdziesiątych.

Nowa część kościoła została zaprojektowana na planie wycinka koła o średnicy 46 metrów – wnętrze ma układ amfiteatralny, bez tradycyjnie wyodrębnionego prezbiterium, zgodnie z posoborową ideą liturgii sprawowanej pośród wspólnoty. Przekrycie stanowi żelbetowy strop wiszący, wsparty między dwoma łukami ścian; jego żebrowa konstrukcja, widziana od wewnątrz, przypomina wielką rybacką sieć. Całość pokryto blachą miedzianą – rozwiązaniem na tyle nietypowym, że sam architekt musiał je pisemnie uzasadniać przed władzami miasta.

Charakterystyczna wieża w północno-wschodnim narożniku, z dzwonem widocznym w trójkątnym prześwicie, przywodzi na myśl maszt żaglowca. Kontrast między przeszklonymi elewacjami wschodnią i zachodnią – wypełnionymi barwnym witrażem – a pełnymi, białymi ścianami północną i południową kształtuje wyjątkowe, zmienne światło wnętrza.

Wybrane wyposażenie wnętrza

Od 2010 roku starsza część kościoła figuruje w rejestrze zabytków województwa zachodniopomorskiego. Więcej o twórcy budynku – w sekcji Architekt – Zbigniew Abrahamowicz.