Od skromnej kaplicy do serca Pogodna

Zanim powstał dzisiejszy kościół, w tym samym miejscu stała znacznie skromniejsza budowla. W latach 1929–1930 przy dawnej Storbeckstrasse – dziś ul. Wieniawskiego, głównej osi przedwojennej dzielnicy willowej Braunsfelde – wzniesiono według projektu architekta Wernera Straube niewielką protestancką kaplicę, poświęconą 31 sierpnia 1930 roku. Mogła pomieścić około pięciuset wiernych.

Po wojnie, 15 sierpnia 1946 roku, budynek poświęcono jako świątynię katolicką. Rosnąca liczebnie parafia – erygowana w maju 1951 roku – bardzo szybko przerosła możliwości niewielkiego, poniemieckiego kościółka. Przez kolejne lata parafianie wielokrotnie ubiegali się o zgodę na rozbudowę, jednak w powojennej rzeczywistości budowa nowych obiektów sakralnych była surowo reglamentowana.

Dwadzieścia lat starań i przełomowa zgoda

Przełom nastąpił 3 lutego 1971 roku, gdy Wydział do Spraw Wyznań Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie wyraził zgodę na „rozbudowę kościoła parafialnego" przy ul. Wieniawskiego. Była to pierwsza tego rodzaju decyzja w powojennym Szczecinie – i zarazem początek jednej z najciekawszych kart w dziejach architektury sakralnej regionu.

Proboszcz ks. Franciszek Kotuła, nie dysponując środkami na ogłoszenie konkursu architektonicznego, zwrócił się z prośbą o wskazanie projektanta do szczecińskiego oddziału Stowarzyszenia Architektów Polskich. Odpowiedź nadeszła już następnego dnia: prezes SARP Kazimierz Stachowiak polecił młodego, ale już cenionego w środowisku architekta – Zbigniewa Abrahamowicza.

Dwa projekty, jedna wizja

Abrahamowicz przygotował dwie koncepcje. Pierwsza, tradycyjna, przewidywała prostą, prostokątną halę o wysokości dwudziestu metrów, dostawioną prostopadle do starego kościoła. Druga była śmiałym eksperymentem: plan na rzucie wycinka koła o średnicy czterdziestu sześciu metrów, jednoprzestrzenna hala w układzie amfiteatralnym, bez tradycyjnego prezbiterium wyodrębnionego od nawy – rozwiązanie zgodne z posoborową ideą liturgii sprawowanej pośród wspólnoty.

Jesienią 1971 roku formalnie zatwierdzono wariant pierwszy, tradycyjny. Wiosną następnego roku Wojewódzka Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna zaleciła jednak przyjęcie wariantu awangardowego. Z zachowanych relacji wynika, że decydujący głos w tej sprawie należał do samego proboszcza – ks. Kotuła, więziony w czasie wojny w obozie koncentracyjnym, miał świadomie wybrać formę, która przesłaniała bryłę starej, poniemieckiej kaplicy, kojarzącej mu się z zabudowaniami obozowymi.

Budowa siłami parafian

Budowę – rozpoczętą na początku lat siedemdziesiątych – prowadzono systemem gospodarczym, z ofiar wiernych Pogodna i sąsiednich, nowo powstających osiedli Przyjaźni i Kaliny. Przy wznoszeniu paraboliczno-żebrowego stropu, którego wewnętrzna konstrukcja przypomina wielką rybacką sieć, pracowała sprowadzona z południa Polski ekipa cieśli-górali.

8 grudnia 1978 roku kościół poświęcił arcybiskup Jerzy Stroba. Świątynia weszła do historii jako pierwsza powojenna budowla sakralna w Szczecinie. Prace wykończeniowe ciągnęły się jednak przez kolejne lata – stopniowo wnętrze wzbogacało się o dzieła sztuki, które dziś współtworzą jego niepowtarzalny charakter.

Od 2010 roku starsza część kościoła figuruje w rejestrze zabytków województwa zachodniopomorskiego. Pełne kalendarium najważniejszych dat parafii i kościoła znajduje się tutaj.